Verloren en gevonden Verloren en gevonden
Gevonden
De vreugde van het terugvinden wat ik verloor had ik in korte tijd twee maal. De eerste keer verloor ik een handschoen uit mijn jaszak. Nu moet ik bekennen dat dat wel vaker gebeurt, maar het is elke keer een teleurstelling dat ik maar één handschoen meer heb op de plaats waar ik er twee verwachtte. Het terugfietsen van de route die in had afgelegd leverde geen handschoen op. Ik liep sinds die dag met twee verschillende handschoenen want de winkels waren dicht. Zo’n twee weken later liep ik op een zondag te wandelen op de Derickxkamp. Naast mij hoorde ik de stem van mijn man: hé, ik zie je handschoen. Ik kon het niet geloven, iemand had de handschoen op een takje van een struik gedrapeerd. De hele verdere wandeling heb ik zo af en toe vol vreugde naar mijn handen gekeken.

Bij het oppassen in Voorschoten raakte ik mijn hele portemonnee kwijt. Ook die was uit mijn jaszak gekukeld. Geheel ontredderd fietste ik terug, hopend onderweg hem te vinden. Maar de portemonnee werd door mij niet gevonden. Verslagen liep ik nog even naar buiten, toen een kleine jongen zei: Is dit uw portemonnee? Ik had het jochie willen omhelzen en knuffelen en hem een groot cadeau willen geven, maar hij hield niet van knuffelen (en het was corona-tijd) en mocht van zijn moeder er niets voor aannemen. Ik vond het al heel leuk om dit te vinden, zei hij. Oei, via kinderen en zuigelingen wordt me vertelt wat werkelijke vreugde geeft: Iets doen voor elkaar! Mij viel psalm 8 in: “maar in de mond van kinderen doet Gij klinken uw machtig heil” Net als de vrouw die haar munt kwijt was, en de herder die zijn schaap kwijt was (zie Lucas 15) heb ik mijn vreugde gedeeld. Laten we onze zegeningen blijven opmerken. Ook dat maakt het leven de moeite waard.

Namens de pastores, Thecla Cornet
terug