Overdenking KruisPunt 10 Overdenking KruisPunt 10
Pasen valt vroeg dit jaar. Dat heeft wat moois. Ondanks de koudheid in deze wereld is er een andere werkelijkheid, die heeft soms weinig met onze gevoelstemperatuur te maken, maar alles met ons vertrouwen op die Ander met een hoofdletter. Ik vond in mijn archief een mooi gebed:

Eeuwige,
Wees met de kerken en met alle mensen van goede wil, vredestichters van elk geloof,
en allen die zich inzetten voor een toekomst waarin plaats is voor iedereen.
Zegen hun handen; de handen die vrede bewerken.
Uw opstanding Heer. Niet tevergeefs.



Als je om je heen kijkt, snap je de verzuchting. Is die opstanding niet tevergeefs?
Nog steeds is er geweld en ziekte. En nu corona heerst, is er bijvoorbeeld egoïsme om zelf de eerste prik te krijgen. Dat Rijk van God is er nog steeds niet. We zien vandaag de dag heel wat mensen de moed verliezen. Ik merk het ook aan mezelf dat ik soms minder zin heb om achter de computer te kruipen, omdat ik het echte contact mis. Dat lijkt een beetje op de moedeloze houding van de leerlingen na de dood van Jezus. Ze sloten de deuren.

We zien aan de andere kant ook mensen, die in opstand komen. Ze nemen het heft en het recht zelf in handen. Dat woord opstand, lijkt een beetje op opstanding, maar is het toch niet helemaal. Met de opstanding van Jezus werd Hij namelijk degene die voor mensen het levende voorbeeld werd van hoe ze wilden leven. De opstanding van Jezus betekent dat Hij je leider is. Hij wijst je de weg, zoals Hij dat ook deed in leven en sterven en opstaan tijdens het eerste paasverhaal. Dan kom je in opstand tegen onrecht en onderdrukking door recht te doen en te helpen.

Kortom, er  zijn twee manieren van kijken in situaties die verder gelijk zijn. Via de ene blik zie je vooral je eigen ellende, via de andere blik zie je de ellende van anderen. Die blikrichting beslist over je verdere handelen. Ik zie daarom aan de ene kant mensen die het niet meer opbrengen om iets te doen en ik zie boze mensen, die de boel in elkaar slaan. Die mensen kijken niet verder dan de eigen ellende. Ik zie aan de andere kant mensen die hun bezems pakken om rommel op te ruimen, of mensen die een soort collecte starten voor gedupeerden. Die tweede groep doet me een beetje denken aan dat verhaal van de opstanding. De opstanding begint bij mensen die niet in alleen verbijstering kijken naar het geweld, maar zich er van bewust zijn dat dit geweld niet het laatste woord mag zijn. Ze komen in actie, net als de leerlingen in het paasverhaal, die ook met woorden en daden in actie kwamen.

Als het geweld van jongeren op het instellen van de avondklok iets heeft duidelijk gemaakt, dan is het hoe opgesloten deze groep jongvolwassenen zich voelt. Ook hier is het de vraag: "Zie je hoe moeilijk jongeren het nu hebben, of zie je alleen je eigen problemen?"  Op de website van jong-protestant, snappen ze dat jongeren niet zitten te wachten op nog een zoommeeting. Ook onze kerk probeert met opdrachten waar je echt iets kunt doen de jongeren te stimuleren. Er worden uitdagingen verzonnen die hen een blik geven op de medemens, op de natuur en op alle welvaart die ons kan afleiden van waar het werkelijk om gaat. Daarna kunnen de jongeren uitwisselen wat ze hebben gedaan. Oké, die uitwisseling moet dan via de app of zoom, maar dan hebben ze wel eerst iets gedaan!

Ben ik onnozel als ik geloof dat mensen hongeren en dorsten naar acties die vriendelijkheid uitstralen en dat je daar dan zelf mee moet beginnen? Vast! Maar liever ben ik onnozel, dan bang of boos, omdat ik alleen zie dat mij wat wordt afgepakt. Laten we als kerk elke mogelijkheid aangrijpen om de ander te waarderen en te zien. Laten we bidden:

Uw opstanding Heer, laat die niet tevergeefs zijn in ons leven en in deze wereld. 

Namens de pastores:
Thecla Cornet
 
terug