Bij de tijd Bij de tijd


De wijzerplaat van onze klokkentoren geeft weer de juiste tijd aan. Nadat het uurwerk 9 januari stopte om 09:00 uur ’s morgens. We zagen tot 21 januari slechts het tijdstip dat alles was stil komen te staan.

Ik kan het niet helpen hier een symbolische waarde aan toe te kennen. De wijzers waren solidair met ons. Ze besloten uit solidariteit ook in lockdown te gaan nu de kerk weer geen Kerst kon vieren en er met Nieuwjaar weer geen oliebollen werden gepresenteerd. Zelfs koffie werd er niet gedronken. Toen de volgende kerkdienst weer alleen online werd uitgezonden gaf ook het uurwerk er de brui aan. Een kerk met alleen maar een uurwerk, is geen kerk, dacht het wellicht.
 
Een werkend uurwerk heeft vele radertjes nodig. Net als een levende kerk, vele mensen nodig heeft. Samen vormen we één lichaam.
Mij viel de geloofsbelijdenis in:
ik geloof één heilige, algemene, christelijke kerk,
de gemeenschap der heiligen.
 
We zijn een gemeenschap die moet kunnen omzien naar elkaar. Daarin mag ieder zijn eigen tempo kiezen natuurlijk. Maar ik ben blij dat we langzaam we weer open kunnen. Als ieder achter zijn eigen laptop moet zitten, gaat er wat kapot.
Het uurwerk doet het echter kalm aan. Ik zie weer hoe laat het is als ik naar huis fiets en mijn blik op de klok sla. De papklok klinkt weer om 09:00 uur ’s avonds. Op zondag worden we 10 voor 09:00 en 10 voor 10:00 uur weer opgewekt opgeroepen. Maar de klok die de uren slaat, moet er nog even over denken of hij mee gaat doen.
 
Laat zo iedereen zijn eigen tempo kiezen.
 
Thecla Cornet

 
 
terug